Ergens in 1990 besloot ik om rijlessen tegaan nemen. Niet dat het mij veel intereseerde maar wel makkelijk. In die tijd werkte ik voor de vakbond binnen het bedrijf waar ik toen werkte maar ik zat ook in de cjr (centraal jongeren raad van de fnv). Waardoor ik vaak naar Utrecht afreisde. En het openbaar vervoer ging wel erg veel tijd in zitten.
Nadat ik een paar lessen had gehad. Ik was toen nog getrouwd met mijn eerst man. We waren op visite niet ver van huis. Hij stelde voor dat ik naar huis reed. Maar toen ik het pad van ons huis op moest rijden durfde ik dit niet. Hij hield vol dat ik het wel zou kunnen. Nou daar ging ik. Helemaal fout ging het. Ipv. remmen gaf ik gas. En we belande in de tuin met de auto. De auto stond boven op een paaltje. De auto moest de volgede dag uit de tuin getrokken worden en nartuurlijk de onderkant van de auto was stuk. Mijn eerst domper op auto rijden.
Daarnaast had ik les van een man waar ik meer ruzie mee had dan dat ik er rijen van leerde. Naar een tijd heb ik besloten om van iemand anders rijlessen tegaan nemen. Dit ging een stuk beter. Een rustige geduldige man. Na 89 lessen reed ik dan eindelijk af en ik zakte.
Op aandringen van mijn beste vriendin toen der tijd Marijke schreef ik mij in voor een nieuwe examen. Wand ja 89 lessen was wel zonde van het geld. Nou de datum kwam inzicht en lessen had ik nog steeds niet gedaan. Uiteindelijk had ik nog 2 lessen genomen voor het examen en ik slaagde in oktober 1993. Maar om nou een auto tekopen was ik niet echt mee bezig. Ik kende net mijn 2de man en we gingen al snel samen wonen. Zijn ouders kochten een nieuwe auto en hij kreeg de oude mee. Ik moest daar ook in gaan rijden wand iedereen vond het wel zonde dat ik niet ging rijden. Het was wel makkelijk wand ik fietste een half uur naar mijn werk en met de auto duurde het maar 10 min.
Al snel kreeg ik een bijnaam door mijn colega's. Wand met de gebruiksaanwijzingen van deze auto kon ik niet mee over weg. Als ik bij stoplichten stond moest ik veel gas geven als ik stil stond. Omdat anders de auto afsloeg en ik hem niet meer aan de praat kreeg. Het was een fort en ik moest shoken. Verschrikkelijk vaak stond ik midden op kruizingen stil. Soms in het donker tewijl je vrachtwagens op je af ziet komen. Op een keer kreeg dat ik hem weer niet aan de praatkreeg. Heb de auto midden op een kruizing laten staan. Gevaren lichten aan gedaan en naar de overkant gelopen waar een garage was. Of ze even mijn auto daar weg wilden halen en of ze hem wilden maken. Een garage vol 10 mannen ongeveer. We hebben de auto weer aan de praat hoor. Je had hem verzopen. Oh oke. Je ziet de mannen lachen "een vrouw achter het stuur"
Ik raakte zwanger en heb toen besloten om niet meer terijden.
3 jaar geleden ongeveer heb ik weer een paar lessen genomen. Volgens de rijinstructeur rij ik prima. Maar in de auto van mijn exman kon ik niet in rijden. Een Opel Calibra en ik nogal klein van stuk. Ik lag onderuit in de auto en kon net met mijn tenen bij de pendalen komen. Het was zijn favoriete auto en een andere auto wilde hij niet. En heb het rijden toen wederom voor gezien gehouden.
Maar gisteren heb ik op markplaats op een auto gereageerd. Een klein autotje een automaat lekker makkelijk. Wand al dat gereis met openbaar vervoer en het afhankelijk zijn ben ik zat!!!!!!
|